• Home • Διαμερίσματα • Καρφάς • Χίος • Φωτογραφίες •

Σχετικά με τη "Χίο"

Αν αναζητήσει κανείς σε μία οποιαδήποτε εγκυκλοπαίδεια πληροφορίες για τη Χίο, ανακαλύπτει πολύ εύκολα ότι η πιθανή επιλογή των διακοπών του έχει ιστορία τουλάχιστον 3000 χρόνων.

Ξεκινώντας από τους προκλασικούς χρόνους και περνώντας μέσα απ' το Βυζάντιο και την Ενετοκρατία, το νησί ταξιδεύει στο χωρόχρονο του Βορειοανατολικού Αιγαίου, απέναντι από τα παράλια της Μικράς Ασίας διατηρώντας τα ίχνη και τις μνήμες ενός πολιτισμού, ιωνικού κατ' εξοχήν, με εμφανή τα χαρακτηριστικά της ευγένειας, της λεπτότητας και της ελληνικής αισθητικής σε όλες τις τις εκφράσεις.

Αν πάλι αναζητεί να δει το νησί με τα μάτια ενός μονίμου κατοίκου, ανακαλύπτει τόπους που οδηγούν απευθείας στο ελληνικό φως, όπως αυτό απλώνεται στο ναό του Απόλλωνος στα Κάτω Φανά ή του Διός στο Πελιναίο. 

Το ίδιο αυτό φως μεταστρέφεται και με θρησκευτική κατάνυξη φωτίζει τη Νέα Μονή, αυτοκρατορική κατασκευή του Κωνσταντίνου Θ΄ του Μονομάχου, και τέλος διεισδύει στα απομεινάρια των περίφημων μεσαιωνικών χωριών για να διατηρήσει τις μνήμες ενός πολιτισμού που πέρασε πια, αλλά παραμένει ενεργός ακόμα και τώρα.

    Όμως, αν και η ιστορία αποτελεί το βάθος των θεμελίων στο νησί του Ομήρου, αυτό που έμπρακτα βιώνει κάποιος επίδοξος επισκέπτης ή τουρίστας έχει μόνο εν μέρει αναφορές στην Ιστορία.

Το μεγαλύτερο μέρος της ατμόσφαιρας του νησιού συγκροτείται από τα ίδια τα στοιχεία της φύσης.

Στην πραγματικότητα, για να αντιληφθεί κάποιος το ταξίδι της Χίου, θα πρέπει να πραγματοποιήσει μία νοητή διαδρομή που οι σταθμοί της θα τον οδηγήσουν σταδιακά στη θέαση μιας πραγματικότητας, που συμπυκνώνει την έκφανση της Ελλάδας στο άγριο Βόρειο Αιγαίο, αποστασιοποιημένο και ευγενές.

Πρέπει γι' αυτό να είναι προετοιμασμένος να αποδεχθεί ως δεδομένη τη σύγκλιση ετερογενών στοιχείων, που απαρτίζουν ένα φυσικό τοπίο μοναδικό.   

Τα ιαματικά νερά της Κεράμου στο βόρειο μέρος του νησιού ρέουν από τη γη στη θάλασσα και τα ίδια νερά, έχοντας κατά τεκμήριο απολέσει τις ιαματικές τους ιδιότητες, μορφώνουν τις ακτές της Βολισσού στα βορειοδυτικά και δημιουργούν τη μεγαλύτερη παραλία της Χίου, το Μάναγρο.

Τα ίδια νερά κινούμενα προς το Νότο συμπυκνώνονται πράσινα για να σχηματίσουν την μικρή παραλία στα Βουρλίδια και χρωματίζουν μαύρα τα βότσαλα στο Εμπορειός στο νοτιότερο άκρο του νησιού.

Η αντίθεση στο τοπίο συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο να προκαλεί ανάμεσα στο άγριο και στεγνό Βορρά με τις δυσπρόσιτες και απομονωμένες παραλίες και στον ομαλό και ήρεμο Νότο με τα μαστιχόδεντρα και την άμμο του Καρφά να υποδέχεται προσηνής αυτόν που αναζητεί ένα ήρεμο ορμητήριο δίπλα στην πρωτεύουσα του νησιού.

    Έτσι είναι και οι κάτοικοι της Χίου, όπως το τοπίο. Ετερογενείς και απροκάλυπτοι.

Μετακινούνται από τη σοβαρότητα στο χιούμορ, από την ευγένεια στην ανεπιτήδευτη προσφορά, από την υποψία και την επιφυλακτικότητα στην χωρίς όρους αποδοχή.

Και με αυτόν τον τρόπο διασκεδάζουν.

Από την υπερβολή των ποτών της νύχτας στη μετριοπάθεια των καφέδων της ημέρας.

    Είναι βέβαιο ότι η Χίος, όπως και τα άλλα νησιά του Βορείου Αιγαίου, δεν είναι γραφική. Και δεν είναι γραφική με την έννοια της ομοιομορφίας και της ομοιογένειας.

   Είναι όμως εξ ίσου βέβαιο ότι έχει τη δυνατότητα να προσφέρει πολλά περισσότερα από μία απλή, παγιωμένη γραφικότητα.

Απευθύνεται σε όσους δεν έχουν μονομέρεια στην αισθητική αντίληψη και έχουν τη διάθεση να αναζητήσουν την περιπέτεια χωρίς η ίδια να τους αναζητεί, να αναζητήσουν την ιδιαίτερη ομορφιά της χωρίς δεδομένα και προκαταλήψεις.